Küçük Bir Sarılma
Bir akşam üzeriydi. Günün son ışıkları evin içine vururken, küçük kızım yanıma geldi. Henüz 9 yaşında, minicik elleriyle bana sarıldı. Öylesine sıcak, öylesine masumdu ki... Bir an için zaman durdu sanki. Onun sıcacık bedenini hissederken, kalbim bir anda farklı duygularla doldu taştı.
Sarılışı bir anlığına bile bırakmadı. O an, sanki kızımın büyüme yolculuğunun başlangıcıydı ve ben, elimden kayıp giden o küçük elleri tutmaya çalışıyordum. "Zaman çok hızlı geçecek," diye düşündüm. "Bir gün gelecek, bu küçük kız büyüyecek, belki de kendi yolunu bulacak."
İçimde bir hüzün dalgası kabardı. Onu sıkıca sarıp, şu anı durdurmak istedim. O an, ne kadar kıymetliydi; o an, her şeydi. Küçük kızımın bana olan bağı, sevgi dolu sarılışı ve her şeyin geçici olduğunu bilmek... Bir yandan gurur, bir yandan derin bir hüzün.
Onu bırakmak istemedim. Zaman dursun, hep böyle kalsın istedim. Ama içimde biliyordum; kızım büyüyecek, hayat ilerleyecek. Bugün, sarıldığımız bu anı sonsuza dek hafızama kazıdım. Belki zaman geçecek, ama o sarılış hep kalbimde kalacak.
